مطمئنم هیچ‌کس الان حواسش نیست که 23 خرداد 88 چه روزی بود و بر ما چه گذشت. فردای همون انتخابات کذایی. این یادداشت هم برای اون دوست عزیزم (میثم خطیبی) نیست که اون روز از بین ما رفت و از دستش دادیم. برای اون دوست عزیز دیگه‌ایه که همون روز وقتی خبر از دنیا رفتن میثم رو بهش دادم، برگشت و بر عکس بقیه‌ای که کلن حواسشون پی چیزای دیگه بود، بهم گفت: "ای خدا چرا ما کارمون به این‌جا رسیده که حواسمون به دوستامون نیست. حواسمون نیست که بهشون چی می‌گذره و داره چی سرشون می‌آد..." برام خیلی جالب بود اون حرفا. اونم از کسی که اصلن شبیه ما نبود. بزرگ‌تر بود، فهمیده‌تر بود و هزارتا چیز دیگه و اصلن کلاس کاریش خیلی بالاتر از ما بود ولی تا این حد با ما احساس نزدیکی دوستی می‌کرد.

باید بهت بگم من خیلی مخلصتم. تو اسطوره‌ی ما بودی و هستی. تو بودی که در عین بزرگی‌ت می‌شستی و با ما در مورد همه‌ی کارتونای زمان بچگی‌مون حرف می‌زدی و ماهرانه حتا صداشون رو تقلید می‌کردی که ما دوستت باشیم. تو بودی که وقتی برای مسخره‌بازی و اذیت کردنت صدات می‌زدیم "آقای دکتر!" از روی تبلیغ تلویزیونی خیلی قدیمی معروف بیمه‌ی ایران جواب می‌دادی "مُردم! ... از نردبون سر خوردم!".

نمی‌خوام بیشتر از این راجع بهت صحبت کنم و از خوبیات (که تمومی‌م نداشتن) بگم چون می‌دونم اگه یکم دیگه ادامه بدم لو می‌ره کدوم فرشته‌ای رو دارم می‌گم (از بس که معروف بودی و محبوب عام و خاص) چون نمی‌خوام معلوم شه دارم راجع به کی صحبت می‌کنم. فقط می‌گم از صمیم قلب دعات می‌کنم که مشکلت برطرف شه. چون به اندازه‌ی بزرگی خودت دوست دارم. و بعد با خودم زمزمه می‌کنم که "ای خدا چرا ما کارمون به این‌جا رسیده که حواسمون به دوستامون نیست. حواسمون نیست که بهشون چی می‌گذره و داره چی سرشون می‌آد..."

پ.ن.: خواننده‌ی عزیز شما هم لطف کن و برای آقای دکتر عزیز ما دعا کن که مشکلش برطرف بشه. ممنون